Көп жылдык окуусун аяктагысы келген бир шакирт устатынан бата алуу үчүн кайрылат.
Устаты:
— Макул, бирок бир шартым бар. Ушул жылдар ичинде берген илимимди татыктуу өздөштүрдүңбү же жокпу, билүү үчүн сага бир суроо берем. Туура жооп берсең, эмгегим текке кетпегенин билип, батамды берем.
Шакирт өзүнө ишенген бойдон:
— Айтыңыз, устатым, сураңыз, — дейт.
Устаты:
— Балам, элестетчи: айылыңа баратып, жолдо бир койчунун кутурган иттеринин бүтүндөй тобу сага кол салды дейли. Өмүрүң коркунучта. Жаныңды сактап калыш үчүн эмне кыласың?
— Эңкейип, жерден бир нече таш алам да, иттерге ыргытып, кууп жиберем.
— Бирок, балам, бирине таш ыргытасың, экинчисине ыргытасың — баарына кантип алың жетет? Алар жабыла келип, сени тытып салышат.
— Анда качам.
— Алар сенден ылдам чуркап, кууп жетерине шек жок. Анда эмне кыласың?
Шакирт айласы түгөнгөнүн түшүнүп, устатынан жардам сурайт.
Устаты:
— Балам, бул абалдан чыгуунун бир гана жолу бар: койчуну чакырып, иттерин токтотушун сурашың керек. Иттер койчунун үнүн угары менен турган жеринде катып калышат.
Сабак: Ар бир маселе күч менен чечилбейт. Кээде бир кадам артка чегинип, башкача кароо — эң кыска чыгуу жолу.
Аңгемелер ачык интернет булактарынан алынган, иллюстрациялар болсо ЖИ менен түзүлгөн.