Кызыл көйнөк апамдын кийим шкафында илинип тура берчү. Ал өмүр бою кийген эскирип, өңү өчкөн кийимдердин арасында бул кызыл көйнөк нур чачып тургандай көрүнчү.
Апамды көрүүгө бардым да, аны көргөн замат өмүрүнүн акыркы көз ирмемдерин жашап жатканын түшүндүм.
Кызыл көйнөктү көрүп, ага:
— Апа, кандай сонун көйнөк! Муну сиздин үстүңүздөн эч качан көрбөптүрмүн, — дедим.
— Кийген да жокмун, — деди ал акырын. — Жаныма отур, сулуу кызым. Бул дүйнөдөн кетерден мурун сага бир сабак айткым келет.
Керебеттин четине отурдум. Апам терең дем алды. «Убактым аз калды», — деди да, сөзүн улады:
— Силерге дайыма жакшы нерселерди үйрөттүм деп ойлочумун. Эми болсо көп жаңылыш нерселерди үйрөткөнүмдү түшүндүм.
— Эмне деп жатасыз, апа?
— Мени ук. Мен жакшы аял эң оболу өзүн ойлобошу керек деп дайыма ишенчүмүн. Өзүмдөн мурда башкаларды гана ойлошум керек эле. Тигинин да, мунун да — деги эле ар кимдин каалоосун аткарууга тийиш болчумун. Менин каалоолорум болсо башкалардын каалоолорунун алдында тебеленип калды. Ким билет, балким, бир күнү менин да тилектерим орундалмак. Бирок ал күн эч качан келген жок. Бүт өмүрүм атаң үчүн, бир туугандарың үчүн жана сен үчүн кылган курмандыктар менен өттү.
— Ооба, апа, сиз эне колунан келгендин баарын жасадыңыз.
— Эх, кызым, сен үчүн да, алар үчүн да жасагандарым өзүмө эч кандай жакшылык алып келген жок. Түшүнүп жатасыңбы? Мен өзүм үчүн эч качан эч нерсе каалаган эмесмин! Атаң азыр коңшу бөлмөдө ачууланып, дубалды тиктеп отурат. Дарыгер ага акыркы күндөрүмдү жашап жатканымды айтканда, жаныма келип:
— Сен өлбөшүң керек, угуп жатасыңбы? Сенден кийин мен эмне кылам? — деди.
— Кызым, мен силер үчүн дайыма өзүмдү отко да, чокко да салдым. Аптанын жети күнү... Үйдө биринчи ойгонгон да, акыркы уктаган да дайыма мен болдум. Күйүп калган нандарды, эң кичине кесимдерди дайыма мен жедим. Чогулткан ар бир тыйынымды кийимиңерге, китептериңерге жумшадым — көбүнчө зарыл болбосо да. Өмүрүмдө бир жолу да дүкөнгө барып, өзүмө кооз бир нерсе сатып алган эмесмин. Былтыр гана сен көргөн кызыл көйнөктү алдым. Кир жуугуч машинаны оңдотууга деп сактаган бир аз акчам бар эле. Көйнөктү алып үйгө келгенимде, атаң мени аябай капа кылды:
— Бул көйнөктү каякка киймек элең? Операга барасыңбы? — деди.
Чынында, ал туура айткан. Ал көйнөктү дүкөндө ченеп көргөндөн башка бир да жолу кийбедим.
— Эх, кызым, адам бул дүйнөдө өзүн ойлобосо, тиги дүйнөдө бактылуу болот деп ойлочумун. Эми буга ишенбейм. Менимче, Кудай каалоолорубузду дал ушул дүйнөдө, тирүү кезибизде орундатышыбызды каалайт. Азыр бир керемет болуп, ушул төшөктөн тура алсам, таптакыр башкача жашамакмын.
Апамдын мага айткан акыркы сөздөрү ушул болду:
— Кызым, — деди ал, — менин жолум менен кетпе. Мага сөз бер.
Апама сөз бердим, анан ал акыркы демин чыгарды.
Сабак: Өзүн дайыма унуткан адам бир күнү өз тилектерин жашабай калганын түшүнөт. Башкаларды сүй, бирок өз жашооңдун да баркын бил.
Аңгемелер ачык интернет булактарынан алынган, иллюстрациялар болсо ЖИ менен түзүлгөн.