Bir gün eşşək meşənin şahı olur. Bir neçə gün keçmiş qanun verir: hamı axşam saat altıda yatmalı, sübh saat altıda oyanmalıdır. On iki saat ərzində meşədə tam sakitlik hökm sürməli, qanunu pozan isə cəzalandırılmalıdır.
Bu minvalla bir müddət meşədə səs-səmir kəsilir.
Bir gün xoruz səhər saat beşdə oyanıb banlamağa başlayır. Meşədə aləm bir-birinə dəyir. Dərhal məhkəmə qurulur və eşşəyin hökmü ilə xoruz edam olunur. O gündən şahın qorxusundan heç kəs qanunu pozmağa cürət etmir.
İllər ötür, eşşək qocalıb taqətdən düşür. Meşənin bir küncünə çəkilib ölümünü gözləyir. Şir onun yanına gəlib hal-əhval tutur, sonra soruşur:
— Sən artıq axır günlərini yaşayırsan. Bilmək istəyirik: axşam altıda yatmağı, səhər altıda durmağı əmr edən o qanunun hikməti nə idi? Biz neçə dəfə qiyam qaldırıb onu ləğv etmək istədik, amma meşədə asayiş pozular deyə əl saxladıq. Öz-özümüzə dedik ki, yəqin bu qanunda bizim anlamadığımız bir hikmət var.
Eşşək gülümsəyib cavab verir:
— Doğrusu, elə mən özüm də illərdir buna təəccüb edirəm: eşşəkliyimdən çıxardığım bu qanuna meşənin vəhşi heyvanları niyə qoyun kimi boyun əydilər?
İbrət: Mənasız qanunu ayaqda saxlayan onu verənin gücü yox, tabe olanların susqunluğudur. Əmrin arxasında həmişə hikmət yox, bəzən sadəcə eşşəklik durur — soruşmaqdan çəkinmə, çünki cavabsız sual ən köhnə cəfəngiyatı da qanuna çevirir.
Hekayələr açıq internet mənbələrindən alınmış, illüstrasiyalar isə süni intellektlə yaradılmışdır.